Tema: REGRESO

maruxiña - 26/12/2007 a las 22:25

quizá sea cierto eso que dicen que hay q alejarse de las cosas para apreciarlas...

dspues de pasarme muxisimo tiempo sin pasar por aqui (por razones que son demasiado largas y demasiado tristes como para explicarlas), hoy puse la direccion en mi ordenador y fue abrirse la portada y me invadio la morriña,pues puede que yo no fuese demasiado activa, pero siempre estaba aqui como observadora, o a veces dejando tnterias que no eran demasiado escuchadas, y asi sin quererlo estoy escribiendo esto y se me ocurrio poner esto que escribí el otro día, es en gallego pero supongo que lo entendereis y ademas aqui se que tengo paisanos xD



Eran as 4 da mañá e o sudor empapaba as sabanas que envolvían o meu corpo, atrapandome, ahogandome, querian acompañar os meus pensamentos, engaiolandome, estrangulandome ata cortar o ritmo frenetico da miña respiracion.
Erguinme e preparei café, apureino e senteime diante da maquina de escribir repleto de sentimientos, de ideas, de inspiracion con que esnaquizala, pero todo isto non servia de nada, pois non era quen de poñerlles orden.

Decidin tomar outra taza mais de cafe...e entón comencei a teclear:

" As veces as cousas non saen como un quere- dicía o inspector de policia mentres cubria cunha sábana o corpo daquela rapaza -O seu nome era Marina e estaba a piques de casar, todo na sua vida era ledicia e miraa...- o inspector era un home dificil de conmover, solia dicir que estaba curado de espantos, para otros simplemnte era un hombre frio, sen corazon q saciaba a suas ansias de poder e de xogar coa vida da xente co seu cargo.
O inspector pensou outra vez en todas as circunstancias en q se habia encontrado o corpo: na bañeira, coa auga todavia tibia, unha ferida mortal no cuello cun obxeto punzante...e nada mais, non habia arma, a porta staba fechada dende dentro e non hai ventana nin ningun sitio por onde alguén puidera entrar ou sair...
A forense cando a viu dixo: que rapaza tan fermosa, semella todavia viva..."


Merda!! q clase de porcallada é esta? quitei o papel da máquina e tireino con rabia no lixo, acensin un cigarro...aspirei ansiosamente, consumino con voracidade- ¡semella todavia viva!, pareceme que estas a volverte tolo antonciño!!- espeteime a min mesmo e un escalofrio me recorreu o corpo deixandome fora de combate durante os seguientes dous minutos.

¿Que carallo vou escribir?, esa era a frase q me rondaba a cabeza e me acosaba ali onde fora, pois cando intentaba escribir non saia nada, e cando decidia volver a vida as ideas me acosaban, esperandome detras de cada esquina para acuchillarme coa sua insistencia, necesitaba desaogarme; o habia probado tdo: diarios, poemas desconsolados, obras de teatro... todo merda, basura, non valian ni un peso, non has querria nin unha velliña para envolver as castañas.


Marina, Marina, Marina...como iba a olvidala vivindo aki? nese noxento porto de mala morte onde os beizos sempre saben a salitre e as gaivotas non saben o que e a intimidade perseguindote a donde vaias...
Marina, maldigo o dia que che puxeron ese nome os teus pais, para que os mozos añoren o teu tacto e a tua sonrisa cada vez q paseen pola praia.


Semellaba morta...


Tirei unha pedra contra o mar para q saltase, e sonrein o acordarme do que unha vez me dixo:- ¿Antón ti crees que hai algo despois?-¿Despois da primeira picada da pedra sobre o mar? Por suposto, Mariniña- dixenle para que rabease-e ela quedou calada, e eu quedei asombrado por ese silencio.


picaro - 26/12/2007 a las 22:49

La verdad es que yo no lo entiendo del todo (je, poquito solo), pero parece un relato precioso.
Te pediría que lo tradujeses, pero lo mismo pierde encanto. Felicidades por esos pensamientos, tienen muy buena pinta.


maruxiña - 26/12/2007 a las 23:35


Eran las 4 de la madrugada y el sudor empapaba las sabanas que envolvían mi cuerpo, atrapandome, ahogandome, querían acompañar mis pensamientos; enjaulandome, estrangulandome hasta cortar el ritmo frenetico de mi respiración.

Me levanté y preparé café, lo bebi de un sorbo y me senté delante de la máquina de escribir repleto de sentimientos, de ideas, de inspiracion con la que aplastarla, pero todo eso no servia de nada, pues no era capaz de ponerles orden.

Decidi tomar otra taza más de café, entonces comencé a teclear:

" A veces las cosas no salen como uno quiere- decia el inspector de policía mientras cubría con una sábana el cuerpo de la chica- Su nombre era Marina y estaba a punto de casarse, todo en su vida era felicidad y mirala...- el inspector era un hombre dificil de conmover, él solia decir que estaba curado de espantos, para los demas simplemente era un hombre frío, sin corazon que saciaba sus ansias de poder y de jugar con la vida de la gente con su cargo.


El inspector pensó otra vez en todas las circunstancias en las cuales se habia encontrado el cuerpo: en la bañera, con el agua todavia tibia, una herida mortal en el cuello con un objeto punzante... y nada más, no había arma, la puerta estaba cerrada desde dentro y no hay ventana ni ningun sitio por el cual alguien pudiese entrar o salir...

La forense cuando la vio dijo: que chica tan guapa, parece todavía viva..."




mierda!! que clase de basura es esta? quité el papel de la máquina y lo tiré con rabia a la papelera, encendi un cigarro...aspire ansiosamente,lo consumi con voracidaz - ¡parece todavía viva!, me parece que te estas volviendo loco, antoncito!. me solté a mi mismo y un escalofrío me recorrió el cuerpo dejandome fuera de combate durante los siguientes dos minutos.

¿qué coño voy a escribir?, esa era la frase que me rondaba la cabeza y me acosaba ahi donde fuese, pues cuando intentaba escribir no salía nada y cuando decidía volver a la vida las ideas me acosaban, esperandome detrás de cada esquina para acuchillarme con su insistencia, necesitaba desaogarme; lo habia probado tdo: diarios, poemas desconsolados, obras de teatro...todo ****** ,si los quemaba no se habría perdido nada, no las querría ni una viejecita para envolver castañas.


Marina, Marina, Marina...¿como iba a olvidarla viviendo aquí? en este asqueroso puerto de mala muerte donde los labios siempre saben a salitre y las gaviotas no saben de intimidad prersiguiendote allá donde vayas...
Marina, maldigo el dia que te pusieron ese nombre tus padres, para que los chicos añoren tu tacto y tu sonrisa cada vez que paseen por la playa.


Parecia muerta...


Tiré una piedra contra el mar para que saltase, y sonreí al recordar lo que una vez me dijo:-¿ Antón tu crees que hay algo después?--¿Después de el primer salto de la piedra sobre el mar? Por supuesto Marina- le dije por meterme con ella- y ella quedó callada, y yo quede asombrado por su silencio.
















ahi dejo la traduccion para mi pierde pero espero que así lo podais entender
bikiños


nube - 27/12/2007 a las 08:28

REBIENVENIDA MARUXIÑA
BESITOS MA CHERÍE


pacodecaceres - 27/12/2007 a las 08:47

Me ha gustado tu relato.

Bienvenida de nuevo al Taller.


picaro - 27/12/2007 a las 09:03

Como presentía, es un relato muy bonito.
No me parece que pierda, claro, antes la que estaba perdida era yo, jaja.
Gracias por traducirlo.


cristinna - 27/12/2007 a las 10:44


Bienvenida Maruxiña,ygracias por tu relato...Un beso


REBECA - 27/12/2007 a las 15:53

Muy bonito maruxiña. Bienvenida de nuevo a esta casa de soñadores y felices fiestas,


Este tema viene de: Taller On Line
http://www.talleronline.com/

Dirección de este sitio:
http://www.talleronline.com//modules.php?op=modload&name=XForum&file=viewthread&fid=23&tid=4540