maruxiña - 26/12/2007 a las 22:25
quizá sea cierto eso que dicen que hay q alejarse de las cosas para
apreciarlas...
dspues de pasarme muxisimo tiempo sin pasar por aqui (por razones que son
demasiado largas y demasiado tristes como para explicarlas), hoy puse la
direccion en mi ordenador y fue abrirse la portada y me invadio la
morriña,pues puede que yo no fuese demasiado activa, pero siempre estaba
aqui como observadora, o a veces dejando tnterias que no eran demasiado
escuchadas, y asi sin quererlo estoy escribiendo esto y se me ocurrio poner
esto que escribí el otro día, es en gallego pero supongo que lo entendereis
y ademas aqui se que tengo paisanos xD
Eran as 4 da mañá e o sudor empapaba as sabanas que envolvían o meu corpo,
atrapandome, ahogandome, querian acompañar os meus pensamentos,
engaiolandome, estrangulandome ata cortar o ritmo frenetico da miña
respiracion.
Erguinme e preparei café, apureino e senteime diante da maquina de escribir
repleto de sentimientos, de ideas, de inspiracion con que esnaquizala, pero
todo isto non servia de nada, pois non era quen de poñerlles orden.
Decidin tomar outra taza mais de cafe...e entón comencei a teclear:
" As veces as cousas non saen como un quere- dicía o inspector de policia
mentres cubria cunha sábana o corpo daquela rapaza -O seu nome era Marina e
estaba a piques de casar, todo na sua vida era ledicia e miraa...- o
inspector era un home dificil de conmover, solia dicir que estaba curado de
espantos, para otros simplemnte era un hombre frio, sen corazon q saciaba a
suas ansias de poder e de xogar coa vida da xente co seu cargo.
O inspector pensou outra vez en todas as circunstancias en q se habia
encontrado o corpo: na bañeira, coa auga todavia tibia, unha ferida mortal
no cuello cun obxeto punzante...e nada mais, non habia arma, a porta staba
fechada dende dentro e non hai ventana nin ningun sitio por onde alguén
puidera entrar ou sair...
A forense cando a viu dixo: que rapaza tan fermosa, semella todavia
viva..."
Merda!! q clase de porcallada é esta? quitei o papel da máquina e tireino
con rabia no lixo, acensin un cigarro...aspirei ansiosamente, consumino con
voracidade- ¡semella todavia viva!, pareceme que estas a volverte tolo
antonciño!!- espeteime a min mesmo e un escalofrio me recorreu o corpo
deixandome fora de combate durante os seguientes dous minutos.
¿Que carallo vou escribir?, esa era a frase q me rondaba a cabeza e me
acosaba ali onde fora, pois cando intentaba escribir non saia nada, e cando
decidia volver a vida as ideas me acosaban, esperandome detras de cada
esquina para acuchillarme coa sua insistencia, necesitaba desaogarme; o
habia probado tdo: diarios, poemas desconsolados, obras de teatro... todo
merda, basura, non valian ni un peso, non has querria nin unha velliña para
envolver as castañas.
Marina, Marina, Marina...como iba a olvidala vivindo aki? nese noxento
porto de mala morte onde os beizos sempre saben a salitre e as gaivotas non
saben o que e a intimidade perseguindote a donde vaias...
Marina, maldigo o dia que che puxeron ese nome os teus pais, para que os
mozos añoren o teu tacto e a tua sonrisa cada vez q paseen pola praia.
Semellaba morta...
Tirei unha pedra contra o mar para q saltase, e sonrein o acordarme do que
unha vez me dixo:- ¿Antón ti crees que hai algo despois?-¿Despois da
primeira picada da pedra sobre o mar? Por suposto, Mariniña- dixenle para
que rabease-e ela quedou calada, e eu quedei asombrado por ese silencio.
picaro - 26/12/2007 a las 22:49
La verdad es que yo no lo entiendo del todo (je, poquito solo), pero parece
un relato precioso.
Te pediría que lo tradujeses, pero lo mismo pierde encanto. Felicidades por
esos pensamientos, tienen muy buena pinta.
maruxiña - 26/12/2007 a las 23:35
Eran las 4 de la madrugada y el sudor empapaba las sabanas que envolvían mi
cuerpo, atrapandome, ahogandome, querían acompañar mis pensamientos;
enjaulandome, estrangulandome hasta cortar el ritmo frenetico de mi
respiración.
Me levanté y preparé café, lo bebi de un sorbo y me senté delante de la
máquina de escribir repleto de sentimientos, de ideas, de inspiracion con
la que aplastarla, pero todo eso no servia de nada, pues no era capaz de
ponerles orden.
Decidi tomar otra taza más de café, entonces comencé a teclear:
" A veces las cosas no salen como uno quiere- decia el inspector de
policía mientras cubría con una sábana el cuerpo de la chica- Su nombre era
Marina y estaba a punto de casarse, todo en su vida era felicidad y
mirala...- el inspector era un hombre dificil de conmover, él solia decir
que estaba curado de espantos, para los demas simplemente era un hombre
frío, sin corazon que saciaba sus ansias de poder y de jugar con la vida de
la gente con su cargo.
El inspector pensó otra vez en todas las circunstancias en las cuales se
habia encontrado el cuerpo: en la bañera, con el agua todavia tibia, una
herida mortal en el cuello con un objeto punzante... y nada más, no había
arma, la puerta estaba cerrada desde dentro y no hay ventana ni ningun
sitio por el cual alguien pudiese entrar o salir...
La forense cuando la vio dijo: que chica tan guapa, parece todavía
viva..."
mierda!! que clase de basura es esta? quité el papel de la máquina y lo
tiré con rabia a la papelera, encendi un cigarro...aspire ansiosamente,lo
consumi con voracidaz - ¡parece todavía viva!, me parece que te estas
volviendo loco, antoncito!. me solté a mi mismo y un escalofrío me
recorrió el cuerpo dejandome fuera de combate durante los siguientes dos
minutos.
¿qué coño voy a escribir?, esa era la frase que me rondaba la cabeza y me
acosaba ahi donde fuese, pues cuando intentaba escribir no salía nada y
cuando decidía volver a la vida las ideas me acosaban, esperandome detrás
de cada esquina para acuchillarme con su insistencia, necesitaba
desaogarme; lo habia probado tdo: diarios, poemas desconsolados, obras de
teatro...todo ****** ,si los quemaba no se habría perdido nada, no las
querría ni una viejecita para envolver castañas.
Marina, Marina, Marina...¿como iba a olvidarla viviendo aquí? en este
asqueroso puerto de mala muerte donde los labios siempre saben a salitre y
las gaviotas no saben de intimidad prersiguiendote allá donde vayas...
Marina, maldigo el dia que te pusieron ese nombre tus padres, para que los
chicos añoren tu tacto y tu sonrisa cada vez que paseen por la playa.
Parecia muerta...
Tiré una piedra contra el mar para que saltase, y sonreí al recordar lo que
una vez me dijo:-¿ Antón tu crees que hay algo después?--¿Después de el
primer salto de la piedra sobre el mar? Por supuesto Marina- le dije por
meterme con ella- y ella quedó callada, y yo quede asombrado por su
silencio.
ahi dejo la traduccion para mi pierde pero espero que así lo podais
entender
bikiños
nube - 27/12/2007 a las 08:28
REBIENVENIDA MARUXIÑA
BESITOS MA CHERÍE
pacodecaceres - 27/12/2007 a las 08:47
Me ha gustado tu relato.
Bienvenida de nuevo al Taller.
picaro - 27/12/2007 a las 09:03
Como presentía, es un relato muy bonito.
No me parece que pierda, claro, antes la que estaba perdida era yo,
jaja.
Gracias por traducirlo.
cristinna - 27/12/2007 a las 10:44
Bienvenida Maruxiña,ygracias por tu relato...Un beso
REBECA - 27/12/2007 a las 15:53
Muy bonito maruxiña. Bienvenida de nuevo a esta casa de soñadores y felices
fiestas,
|